Η χαρά της ζωής είναι εδώ!

Κοίτα πόση ευλογία μας έχει δώσει απλόχερα ο Θεός! Ένας  καταγάλανος ουρανός που προστατευτικά μας σκεπάζει, οι πασχαλιές, που στο δείλι του ήλιου, αφήνουν αρώματα να γεμίσει ο τόπος, τα γιασεμιά που βγάνουν τα πρώτα τους ανθάκια, τα πουλιά που δοξολογούν τον Πλάστη της τόσο όμορφης αυτής πλάσης! Η φύση όλη χαίρεται, χαρά μεγάλη που ξεχειλίζει! Κι εμείς περπατούμε πάνω της, δίπλα της χωρίς να την προσέχουμε, χωρίς να μπορούμε να συμμεριστούμε όλο αυτό το χαρμόσυνο πανηγύρι!

Σκύβουμε το κεφάλι και αρνούμαστε την ομορφιά, αρνούμαστε την χαρά και με περίσσια προσοχή κι επιμονή επιμελούμαστε τις ασχήμιες μας, διαιωνίζοντας ό,τι πιο κακό υπάρχει. Αφήνουμε το φόβο να φωλιάσει στις ψυχές μας.

Μα να, έχουμε πλαστεί για να μας υπηρετεί η φύση όλη, και εμείς πεισματικά αρνούμαστε αυτή την διακονία και διώχνουμε μακριά μας την ομορφιά... Δυστυχείς άνθρωποι  που αγνώμονες παραμένουμε και με μανία απομακρυνόμαστε όλο και πιο πολύ από την πηγή της ζωής. Σαν τυφλοί περπατούμε στις τόσες ομορφιές, σαν άρρωστοι, που δεν μπορούν να γευτούν την ζωή από ανημπόρια.

Τόσος πόνος γιατί; τόσο δάκρυ γιατί; Η ζωή μας, άμμος που γλιστρά μες από το χέρι μας κι αδυνατούμε να σταματήσουμε μια στιγμή για να την δούμε. Κι ενώ η χαρά είναι εδώ, εμείς επιλέγουμε την απελπισία, το φθηνό χιούμορ, την μιζέρια! Και εκείνη, στολισμένη νύφη, μας καλεί και υπομονετικά μας περιμένει! Το μόνο που μας ζητά είναι να ανοίξουμε τα μάτια μας και να την δούμε!

Δώρα του ουρανού

Στο κελάρι της ψυχής, αγαθά πλημμύρισαν
 τα χοϊκά κιούπια, δώρα του ουρανού, αντίδωρα φερμένα.

Τρυπώνει ο ήλιος μεθυσμένος, με της Υπομονής το κρασί.

Στης ηλιαχτίδας τη γραμμή, η Ελπίδα, πεταλούδας απαλό πέταγμα, χρώματα απλώνει.

Ανώφελος πειρασμός

Η Μαρία έψαχνε και πάλι να βρει μεροκάματο. Μόλις που μπόρεσε να πληρώσει την μετακόμιση και τώρα για το νοίκι δεν είχε, όπως δεν είχε και τίποτα για να δώσει στα παιδιά να φάνε… Προσπάθησε, όπως και στο παρελθόν, να ζητήσει βοήθεια από  γνωστούς. Μα, λες και δεν την άκουγαν. Βασανιζόταν για καιρό και πίστευε πως αυτή έφταιγε, πως αυτή δεν το έλεγε με τον σωστό τρόπο, ως τη στιγμή που χρειάστηκε και πάλι βοήθεια:

 -Μα καλή μου, κι εσύ, γιατί δεν το λες τόσον καιρό; Τώρα κατάλαβα πόσο δύσκολα περνάς! Νόμιζα, έτσι ήσυχα που το έλεγες, πως δεν ήταν και τόσο σοβαρά τα πράγματα!

-Αφού έλεγα πως πείναγα, πως δυσκολεύομαι, πως δεν έχω χρήματα…τι άλλο θα μπορούσα να πω;

-Δεν το είχα καταλάβει…

Και μετά, που το κατάλαβε, η ζωή συνεχίστηκε! Σαν να μην ειπώθηκαν ποτέ αυτά τα λόγια!

Φαίνεται, πως οι άνθρωποι ξεχνούν εύκολα όσα δεν αγγίζουν την δική τους τη ζωή. Κυκλοφορούν τυφλοί και κουφοί. Δεν υπάρχει χώρος στη ζωή τους για κανέναν άλλον. Και αν κάτι αντιληφθούν αναδύεται μέσα τους η άμυνα:
-Ας πρόσεχε…! Ποιος φταίει; Έτσι όπως έστρωσε, να κοιμηθεί!

Σκέψεις που κρύβουν βαθιά αλαζονεία και περηφάνια. Τυλίγονται με την αίσθηση της ανωτερότητας που τους βοηθάει να κρατούν την απαραίτητη απόσταση από τους άλλους γιατί δεν μπορούν, δεν θέλουν να τους σηκώσουν και να νοιαστούν.

Πού να στραφεί λοιπόν η πτωχή και τίμια χήρα με τις ανυπέρβλητες δυσκολίες στη ζωή της; Σε ποιον να προστρέξει για να βρει βοήθεια;

 Εν έτη 2010 η ζωή δυσβάσταχτη, για μια γυναίκα χωρισμένη με παιδιά μα χωρίς δουλειά και σπίτι. Η ισότητα των φύλων και η προοδευτικότητα της εποχής δεν είχε επηρεάσει τον βαθύ πυρήνα των ανθρώπων που θέλει τη χωρισμένη γυναίκα να είναι αμφιβόλου ηθικής.

Κατά καιρούς αναγκαζόταν να αλλάζει κατοικίες για λόγους ανωτέρας βίας όπως απότομη αύξηση ενοικίου, πώληση του ακινήτου, ιδιοκατοίκηση κ.α. Την αντιμετώπιζαν με δυσπιστία οι υποψήφιοι νοικοκύρηδες  όταν τους έλεγε πως ήταν χωρισμένη. Έβλεπε στην, όχι μόνο σιωπηλή, αντίδραση τους, πως την αντιμετώπιζαν ως ανήθικη που ψάχνει στέγη για να μπαινοβγαίνουν κάθε λογής αρσενικά.

Έτσι αποφάσισε να λέει ψέματα όταν έπρεπε να αναζητήσει νέα οικία. Ο σύζυγος, θα παρουσιαζόταν, ως ένας ναυτικός, που λείπει συνήθως, και για αυτό είναι δύσκολο να το επισκεφτεί μαζί τους. Είχε, δε, συνεννοηθεί με τα παιδιά της πως θα τον ανέφερε στις συζητήσεις τους προς κάλυψη αμφιβολιών.

-Λέτε να αρέσει στον μπαμπά;

Τα ρώταγε, μα εκείνα, ποτέ δεν απαντούσαν, μόνο έσκυβαν το κεφάλι τους θλιμμένα με το βάρος της απάντησης να αιωρείται ως λαιμητόμος στα τρυφερά λαιμά τους.

Έτσι η Μαρία γινόταν ευπρόσδεκτη από τον πιθανό σπιτονοικοκύρη δίνοντας την εικόνα μιας ευυπόληπτης γυναίκας που περιμένει τον Οδυσσέα της, με μόνη σκέψη την ικανοποίηση του.

Οι μέρες περνούσαν δύσκολα με τα βάρη να την λυγίζουν, μα με την δύναμη της θελήσεως της, που ήταν ατσάλινη, να προσπαθεί να τα σηκώσει. Σίγουρα ο Άτλαντας θα ένοιωθε όπως κι αυτή. Δυσκολευόταν από την μη οικονομική συμμετοχή του, δήθεν ναυτικού, μα υπαρκτού, πατέρα και την μη εύρεση ικανής δικής της εργασίας να συντηρήσει ικανοποιητικά τα τέκνα της που ήταν όλη της η ζωή.

Και τότε τον γνώρισε, στη δουλειά που την σύστησαν για να καθαρίσει τα γραφεία μιας ναυτιλιακής εταιρίας στο Μαρούσι. Ήταν ένας λεβέντης ο Μανόλης, που θέλησε να της σταθεί και να ακούσει τον πόνο της. Το βάρος  της ελάφρυνε κι η δυστυχία της ευφράνθηκε από το γλυκό ποτό του έρωτα. Η ζωή της χαμογέλασε και το σκοτάδι χάθηκε δια μιας. Σαν έτοιμη από καιρό, θέλησε να του προσφέρει τη ζωή της. Ο άντρας αυτός φαινόταν να την αγαπά και να της δίνει την προσοχή που τόσο της έλειπε όπως κι αυτός έμοιαζε να απολαμβάνει με μεγάλη χαρά το γεμάτο ευγνωμοσύνη βλέμμα της.

Όμως εκείνη, σε λίγο καιρό, άρχισε να τυραννιέται από ενοχές. Πώς αυτή θα μπορούσε να δώσει όσα, πίστευε πως, άξιζε ο Μανώλης, ενώ αυτή έπαιρνε τόσα όσα ποτέ της δεν είχε ονειρευτεί; Βασανιζόταν καθημερινά και στενοχωριόταν από την ευγνωμοσύνη που φούσκωνε μέσα της μα δεν έβρισκε τρόπο να την ανταποδώσει. 
Άρχισε να νοιώθει πως ζει μόνο όταν βρισκόταν κοντά του. Κόλαση οι στιγμές που ήταν μακριά και όσο και αν αυτό της φαινόταν αλλόκοτο δεν είχε τη δύναμη, μα ούτε και την θέληση να το αλλάξει.

Κάθε μέρα που περνούσε κοβόταν στα δύο. Καταλάβαινε, ή έτσι πίστευε, πως ο Μανόλης, χωρίς ποτέ να το λέει, θα ήθελε τη δική του οικογένεια. Πώς αλλιώς θα μπορούσε να εξηγήσει την μόνιμη αποφυγή του να μιλήσει, έστω, για την επόμενη μέρα; 
 Μα δίκιο δεν είχε κι αυτός; Προφανώς θα ήθελε μια νέα, δική του, οικογένεια. Αυτή όμως τι θα έπρεπε να κάνει; Να αφήσει τα παιδιά της; Ποτέ των ποτών, φώναζε μέσα της, κι η καρδιά της μάτωνε.

Μήπως, μα πως θα μπορούσε, αυτή η δυστυχισμένη ύπαρξη, να αφήσει τον Μανόλη; Πώς θα μπορούσε να αφήσει το μοναδικό φως στη ζωή της; Τι άλλο θα της έμενε; Τα παιδιά της ήταν κομμάτι της σάρκας της, που, όμως, μόνο ζητούσαν και αυτό την βάραινε πάρα πολύ, δεν είχε ούτε τροφή, ούτε στέγη μα ούτε αγάπη να τους δώσει. Και το χειρότερο ήταν, πως τώρα πλέον, ένοιωθε περισσότερο αδύναμη από πριν τον γνωρίσει.

Πέρασαν έξι μήνες, ώσπου, ένα απόγευμα, που είχαν ραντεβού, ο Μανόλης δεν εμφανίστηκε. Τον έψαξε παντού. Στην αρχή φοβήθηκε πως κάτι κακό του συνέβη. Ώσπου έμαθε πως ήταν παντρεμένος σε άλλη πόλη και η εργασία του εδώ είχε τελειώσει οπότε κι έφυγε άμεσα για το σπίτι του.

Η δυστυχία πλάκωσε και πάλι το φτωχό σπιτικό, λες και καιροφυλακτούσε τόσο καιρό κρυμμένη στην γωνία. Κλείστηκε στο δωμάτιο της και έκλαιγε για ώρες ώσπου μέσα από τα δακρυσμένα μάτια της είδε το πρώτο φως της ημέρας να τρυπώνει από τις χαραμάδες των παντζουριών. Άκουσε την πόρτα να ανοίγει και ακροπατώντας να την πλησιάζουν τα παιδάκια της. Κάτσανε στο κρεβάτι της και άρχισαν να της χαϊδεύουν τα μαλλιά. Παρέμεινε με τα μάτια κλειστά, μα πόσο πολύ της είχαν λείψει τα παιδικά τους χάδια...

-Στο είπα πως είναι άρρωστη και δεν πρέπει να φωνάζεις!

-Ξέρεις αν θα γίνει καλά;

-Μόνο αν κάνουμε ησυχία και την αφήσουμε να κοιμηθεί.

-Και πότε θα φάμε;

-Πάμε στην κουζίνα, νομίζω πως έχει λίγο ψωμί. Έλα, σου λέω, πάμε…
Και φύγανε έτσι απαλά όπως ήρθανε, και η Μαρία βυθίστηκε σε έναν μακάριο, γλυκό, ύπνο.

Για τον Μέγα Κωνσταντίνο

Ο Κώστας Καραστάθης αναδεικνύεται ένας έξοχος ερευνητής που η ιστορική αναζήτησή του τον οδηγεί στις "Κατηγορίες και Αλήθεια", ένα επιστημονικό σύγγραμα, για τον Μέγα Κωνσταντίνο. Διαβάζοντας το, ένοιωσα να ταξιδεύω σε μια πραγματικά δύσκολη εποχή, να ζω δίπλα σε αυτόν τον μεγάλο άνδρα, που η ιστορία τίμησε ως Μέγα και η εκκλησία ως άγιο, και που μπόρεσε να αλλάξει την ιστορία χτίζοντας μιαν αυτοκρατορία που μεγαλούργησε και έδωσε τα φώτα της σε όλο τον κόσμο. Ένας ηγέτης που επανατοποθετείται στην εκπεσούσα κοινωνία μας και μας δείχνει τον δρόμο προς τον εξαγιασμό για τη θέωση. Κατά το θεοί έσεσθαι...

Το  DAMNATIO MEMORIAE, η Καταδίκη Μνήμης, ήταν μια ατιμωτική ποινή και χειρότερη από τον θάνατο και σήμαινε καταδίκη σε λήθη, μια τιμωρία που υπήρχε όταν οι αυτοκράτορες θέλανε να σβήσουν την μνήμη κάποιων προηγούμενων αυτοκρατόρων για να μη μείνει στην ιστορία το όνομά τους. Ένοιωσα πως εμείς, ως ανάξιοι απόγονοι, αποδεχτήκαμε, όχι απλώς την λήθη της προσωπικότητάς του και του μεγάλου έργου που επιτέλεσε, αλλά και, διαιωνίσαμε κατηγορίες για έναν μέγα άγιο και ισαπόστολο.

Αυτή η σοβαρή έρευνα έρχεται σε μια εποχή που η αναρχία έχει πάρει τη θέση της δημοκρατίας, το ανήθικο τη θέση της ανάπτυξης και οι αξίες της που φτάνουν ως την καθημερινή ευμάρεια κι έχει θεό της, κατά φυσική συνέπεια, το χρήμα, θεωρώ, λοιπόν, πως αυτό το βιβλίο είναι ένα μεγάλο δώρο για την ανθρωπότητα. Σήμερα, που το πολιτικώς ορθό αγκυλώνει την σκέψη και το κακό αποδαιμονοποιείται για να γίνει καθημερινότητα, έρχεται αυτή η επιστημονική μελέτη, που δεν αποκαλύπτει απλώς την αλήθεια για τον Μέγα Κωνσταντίνο, μα αναδεικνύει έναν μοναδικό πολιτισμό, χαμένο στους αιώνες, ζηλευτό, που μια προσωπικότητα χαρισματική μπόρεσε να δημιουργήσει, κάτι που κανείς ως σήμερα δεν κατάφερε, χίλια εφτακόσια χρόνια μετά. Αμαυρώθηκε η μνήμη του από τους μικρούς της ιστορίας, όπως συνήθως γίνεται, όταν αυτοί δεν φτάνουν το μέγεθος μιας μεγάλης προσωπικότητας.

Αυτή η προσπάθεια του Κώστα Καραστάθη είναι η μνήμη της δικής μας ιστορικής ταυτότητας και που με δυσκολία, δυστυχώς, σήμερα μπορούμε μόνο να ψηλαφίσουμε ως ψήγματα ενός πολιτισμού που αργοπεθαίνει.

Πηγή εκδόσεις Άθως: http://www.stamoulis.gr/ΚΑΡΑΣΤΑΘΗΣ-ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ_au-764329.aspx



Σήμερα...

... είμαι στο λεωφορείο που ανεβαίνει τη Συγγρού. Κατευθυνόμαστε προς Σύνταγμα και όσο πλησιάζουμε στο Φιξ τόσο πιο αδιάβατος γίνεται ο δρόμος. Δύο νέοι, όχι πάνω από εικοσιπέντε ετών, κάθονται στο πίσω κάθισμα από μένα, αποκαλώντας ο ένας τον άλλο με το ίδιο, σύνηθες πλέον, όνομα και σιχτιρίζουν την κατάσταση!

Αναρωτιούνται πόσο ακόμη θα αργήσουν, τι κίνηση είναι αυτή, άκουσαν πως ήταν άδεια η Συγγρού μα τώρα, κοίτα τι χαμός γίνεται, κάτι θα' γινε δεν μπορεί... κοίτα ρε, είμαστε ακίνητοι... Φυσικά κάθε πρόταση είχε και την προσφώνηση του κοινού τους ονόματος κι όχι μόνο!

Στην αντίθετη κατεύθυνση κατέβαιναν τα αυτοκίνητα με καλύτερες προϋποθέσεις από τις δικές μας. Στην ακινησία την δική  μας εκμεταλλεύτηκα την ευκαιρία να δω καλύτερα τις αφίσες στα μεγάλα αυτοκίνητα που ήταν δίπλα μας. Και για να σας πω την αλήθεια δεν θυμάμαι καθόλου τι διαφήμιζαν! Θυμάμαι όμως, πως το μπικίνι της κοπέλας, που κάτι ήθελε να με πείσει να αγοράσω, εκτός του ότι ήταν μικρό ήταν η ίδια στημένη με τόσο "ανοιχτό" τρόπο ώστε να μπορώ να δω ως και τα πιο απόκρυφα της σημεία... Την κοίταζα αμήχανα και αναρωτιόμουν σε τι διέφερε από τις κοπέλες στα μαγαζιά της Συγγρού που προσφέρουν υπηρεσίες...

Αποφάσισα να ακούσω μουσική στο ραδιόφωνο του κινητού μου, μιας και η καθυστέρηση έφερνε εκνευρισμό στους νέους και το κοινό τους όνομα λεγόταν όλο και πιο συχνά. Έτυχε να πέσω πάλι σε διαφημίσεις που αυτή τη φορά είχαν να κάνουν με το πόσο γρήγορα μας εξυπηρετεί η συγκεκριμένη υπηρεσία τονίζοντας  το πόσο σημαντικό στη ζωή μας είναι η ταχύτητα!

Εκείνη τη στιγμή ένα ασθενοφόρο προσπαθεί να περάσει κι η σειρήνα του χαλάει τον κόσμο. Αυτόματα σκέφτομαι πως για τον ασθενή που βρίσκεται μέσα σίγουρα η ταχύτητα έχει να κάνει με τη ζωή του!

Όμως εμείς, ο πλανήτης ολόκληρος, γιατί θα πρέπει να κινούμαστε με μεγάλη ταχύτητα; Ο τρόπος που προβάλλεται συνεχώς,  είναι ανθρώπων που νομίζουν πως μπορούν να ελέγχουν τα πάντα, μοναδικοί κυρίαρχοι, μα πως γίνεται αυτό;, άρα έξυπνοι που τρέχουν να προλάβουν  ξεχνώντας να ζήσουν! Μια τεράστια διαστολή σε ένα μοναχικό σύμπαν που περιστρέφεται με ιλιγγιώδη ταχύτητα!  Γιατί προσπαθούμε να είμαστε ένα σώμα άγχους και διαστροφής; Διώξαμε την ομορφιά από τις καθημερινές εκδηλώσεις μας, κάναμε φτηνή τη ζωή μας. 

Θα διαφωνήσω ριζικά ως προς τον τρόπο ζωής που διαφημίζεται ως ο καλύτερος! Δεν είμαι αντικείμενο σεξιστικό και δεν θέλω να βιάζω την ζωή μου! Η ειρήνη στην ψυχή μου δεν έχει καμία σχέση με όλο αυτό το σύγχρονο και "το τάχα μου" προχωρημένο. Η τεχνολογία μας μιλάει για ταχύτητα και αυτό μπορώ να το καταλάβω, γιατί η ταχύτητα έχει να κάνει με τα εργαλεία που χρησιμοποιώ κι όχι με εμένα που μου ζητιέται να κατεβάσω την ποιότητα της ζωής μου σε μηχανοκίνητες κινήσεις που μόνο ρομπότ θυμίζουν.

Χρόνια τώρα μας προβάλουν, κι όχι μόνο οι διαφημίσεις, μια ποιότητα ζωής που μόνο ποιότητα δεν έχει. Εύχομαι οι επόμενες γενιές, που οι παλαιότεροι  δεν καταφέραμε, ζαλισμένοι από την εικόνα, να  αποφύγουν το λάθος να υιοθετήσουν αυτά τα πρότυπα, και οι νέοι στο πίσω κάθισμα να συνειδητοποιήσουν την αξία της ζωής και του χρόνου τους για να αναπνεύσουν πιο ελεύθερα και πιο αληθινά χωρίς να είναι εν κινήσει στο κενό,  κυνηγοί ουτοπικών καταστάσεων και ανόητης συνεύρεσης φιλικής και ερωτικής.

Εκλογές...

Ήρθαν και πάλι οι εκλογές και το εκλογικό σώμα παραπαίει... Ψάχνει με αγωνία να καταλάβει τι είναι το καλύτερο που πρέπει να κάνει, ποιον να πιστέψει. Κάποιοι έχουν αποφασίσει, οι λιγότεροι, κάποιοι είναι οργισμένοι μα υπάρχουν και κάποιοι, οι περισσότεροι, που αμφιβάλουν, που έχουν χάσει, κάθε πίστη στους πολιτικούς άρχοντες της χώρας μας. Η ανασφάλεια μας σκεπάζει, η αβεβαιότητα και ο φόβος μας ταπεινώνουν.

Από την εποχή του Παπαδιαμάντη με το διήγημα "Οι Χαλασοχώρηδες" καταλαβαίνουμε πως σε αυτόν τον έρμο τόπο, δυστυχώς, δεν έχει αλλάξει απολύτως τίποτα! Συνεχίζουν οι πολιτικοί να μας τάζουν "λαγούς με πετραχήλια" κι εμείς, πλέον, στεκόμαστε αμήχανα και γεμάτοι αμφιβολία κοιτούμε αυτή την απίστευτη διχόνοια, που, τρανή της, απόδειξη είναι η ύπαρξη των δέκα κομμάτων! Μα πως θα μπορέσουν να μας κυβερνήσουν άνθρωποι που δεν μπορούν ούτε να συνεννοηθούν για τα πιο κοινώς αποδεκτά θέματα μεταξύ τους;

Υπόσχονται ότι, γνωρίζουν από τις δημοσκοπήσεις πως, ο λαός θέλει!

Μας λείπουν οι ηγέτες που αγαπούν την χώρα κι όχι οι προμηθευτές ονείρων, από αυτούς η χώρα πλημμύρισε. Ήρωες έχουμε, πολλούς καθημερινούς ανθρώπους, που ακόμη καλά κρατεί η λογική τους και το σθένος τους για να μπορούν να αντιμετωπίζουν τη ζωή τους χωρίς μεγάλα λόγια. Όμως μας λείπει πολύ ένας ηγέτης που θα θυσίαζε την βόλεψή του, τους συγγενείς και γνωστούς που τον στηρίζουν και τους ανταποδίδει με το αζημίωτο, εις βάρος όλων των υπολοίπων, και τις πολλές, μικρές, υποτίθεται μεγάλες, ιδέες για την Μεγάλη Ιδέα του έθνους μας που έχουμε να δούμε από την εποχή του Καποδίστρια. Έναν άνδρα ή μια γυναίκα που θα τόλμαγε να αγαπήσει την χώρα μας και να την βηθήσει να προχωρήσει μπροστά!

Όλοι αυτοί που κόπτονται σήμερα με τις διαφημίσεις, αλήθεια με τι χρήματα γίνονται;, και τις μεγάλες υποσχέσεις, νομίζω, πως δυστυχώς, τους μόνους που πείθουν είναι η ευρύτερη "οικογένειά" τους. Είναι να λυπάσαι για την δύναμη της εξουσίας που τόσο πολύ τους έχει αλλοτριώσει! Είναι να λυπάσαι που το μόνο που τους νοιάζει είναι να κυβερνήσουν κι όχι να κάνουν έργο που θα το τιμήσει όχι μόνο αυτή η γενιά μα και οι επόμενες. Είναι να λυπάσαι που κανείς δεν τιμωρείται σε αυτή τη χώρα για τις κλεψιές, τις παράνομες προσλήψεις, την ασυδοσία. Είναι να λυπάται κανείς γιατί ξεχάσαμε να δουλεύουμε και το μόνο που θέλουμε είναι να βολευόμαστε και να αρπάξουμε από όπου μπορούμε. Με τι συνείδηση μπορεί κάποιος να ψηφίσει ανδρείκελα της πολιτικής σκηνής; Είναι φαίνεται ακατόρθωτο να μπορέσει να γίνει κάποιος πραγματικός άρχοντας της Ελλάδος! Είναι τραγικό να μην ντρέπονται οι πολιτικοί που συμμετέχουν στη Βουλή, χρόνια τώρα, να παρουσιάζονται ως αθώες περιστερές, που μόνο, αν κυβερνήσουν θα μας βγάλουν από το αδιέξοδο! Είναι να απορεί κανείς για το πόσο πολύ υποτιμούν τους ψηφοφόρους! Το επίπεδο του πολιτισμού μας είναι πολύ χαμηλό, μα, εντέλει, δεν ενδιαφέρει κανέναν αυτό; Γιατί πώς αλλιώς να εξηγήσει κανείς τους ανθρώπους που παρασύρονται σε μια ανιστόρητη προσπάθεια να πέσουν οι ίδιοι στον γκρεμό, και ίσως να παρασύρουν και τη χώρα, αφημένοι να προσηλυτιστούν στα άκρα; Μήπως το μόνο που αποζητούν είναι η ανάγκη να εκτονώσουν τα χαμηλά τους ένστικτα; Μας λείπει η παιδεία, μας λείπει το μεράκι και πάνω από όλα μας λείπει η πίστη σε ιδανικά, η πίστη στον Θεό που στήριξε τους κατοίκους αυτής της χώρας, πολύ πριν αυτή η πίστη αφεθεί στα πολιτικά κοράκια που την ξεσκίζουν και την χρησιμοποιούν με τον πιο άνανδρο τρόπο για τα δικά τους κοντόφθαλμα συμφέροντα.

Τίνος είμαστε...;

 
"Τίνος είμαστε, όσο ζούμε;
Είμαστε του Κυρίου!
Τίνος είμαστε, όταν πεθαίνουμε;
Είμαστε του Κυρίου.
Τίνος είναι οι αμαρτωλοί;
Είναι του Κυρίου."*

 Μόλις ταξιδέψαμε στο Πάσχα του Κυρίου. Μία μεγάλη, μοναδική κάθε φορά, πορεία που ξεκινά θυμίζοντας μας το πόσο εύκολο είναι να προσευχόμαστε με ψευτοευσέβεια και ως προπετείς να θέλουμε να αποδείξουμε στο Θεό πως αξίζουμε να είμαστε στην Βασιλεία Του. Η αλαζονεία, μας επισημαίνει πως,  δεν Του είναι αρεστή, μα αγαπά αυτούς που με συντριβή καρδίας νοιώθουν πως δεν πορεύονται αληθινά, μα θέλουν, και ξεκινούν για να επιστρέψουν στο σπίτι του Πατέρα.

Μας δίνει μια γεύση από την κρίση του Θεού, που απ' ότι φαίνεται δεν έχει να κάνει με τίποτα που να θυμίζει τις καλές πράξεις όπως τις έχουμε στο μυαλό μας, μα είναι μια πηγαία προσφορά προς τους αδύναμους. Μας τονίζει πως αν δεν συγχωρούμε δεν έχουμε θέση κοντά Του, και πως όταν νηστεύουμε και προσευχόμαστε να το κάνουμε  χωρίς καμία επίδειξη, μαζεύοντας καρπούς αγάπης για τον ουρανό.

Συνεχίζουμε, την πορεία μαζί Του, στην Ορθοδοξία, και θυμόμαστε ότι η απεικόνιση αγίων είναι μνήμη προσώπων που αγάπησαν τον Κύριο κι όχι αυτοείδωλα και τους πατέρες που στάθηκαν απέναντι στις αιρέσεις. Υψώνει τον σταυρό Του, για να μας θυμήσει πως είναι πλησίον μας, έτοιμος να σηκώσει τα βάρη μας για να ελαφρύνει ο ζυγός για αυτούς που Τον αγαπούν. Μας δείχνει τις αρετές και πως η χάρη τους στεφανώνεται με την μετάνοια και την αγάπη.

 Για να έρθει η ώρα που θα κάνει την θριαμβευτική είσοδο στο πάθος. Όπου μας έχει καθημερινά κοντά Του, όλους εμάς που θέλουμε να είμαστε μαθητές Του, και μας νουθετεί να κάνουμε καλά έργα, να παραμένουμε εργατικοί με τα ταλέντα που μας έδωσε γιατί δεν ξέρουμε την ώρα που θα έρθει να μας επισκεφτεί. Να θυμόμαστε πως όλα μπορούν να ξεπλυθούν με τα πολύτιμα δάκρυα της μετανοίας. Για να φτάσουμε στην κορύφωση του Μυστικού Δείπνου όπου μας προσκαλεί για να πλύνει τα πόδια μας, όπως οφείλουμε να πράττουμε αλλήλους. Μας ζητά να μένουμε πάντα εν προσευχή κοντά Του, μιας κι είμαστε αδύναμοι και μπορεί να ξεχαστούμε και να μας πάρει ο ύπνος ή και να τον αρνηθούμε, όπως ο Πέτρος, φύλαγε Κύριε μη γίνουμε Ιούδες... Να αγαπιόμαστε μεταξύ μας για να είμαστε μαθητές Του, φίλοι Του και αδερφοί Του.

Και από την Μεγάλη Παρασκευή προγευόμαστε, ήδη, την Ανάσταση! Ζώντες και τεθνεώντες μετέχουμε στο ταξίδι του Χριστού στον Άδη.  Θριαμβευτές, με το σώμα Του, στην νίκη του θανάτου, πορευόμαστε στη χαρά της ζωής.

Χωρίς το μήνυμα της Ανάστασης η καθημερινότητα είναι μαγκανοπήγαδο, είτε έχεις οικονομική άνεση, είτε δεν έχεις. Βίος αβίωτος, που περνάει βαρετά, κενά και μονότονα για τους έχοντες,  και αβάσταχτα και οδυνηρά για τους μη έχοντες και δυσκολεμένους. Και μόνο όσοι μετέχουν του μυστηρίου της εκκλησίας, όχι όσοι πάνε στην εκκλησία, αλλά όσοι είναι ερωτευμένοι με τον Χριστό και αφήνονται με εμπιστοσύνη μικρού παιδιού στα χέρια Του, ζουν χαρά ανεκλάλητη, γαλήνη και αγάπη που είναι όλη δική Του και μόνο οι φίλοι Του μπορούν να μετέχουν. Γιατί αυτοί γνωρίζουν ότι  ο Κύριος τους περιμένει για να πάρει τα προβλήματα, τις δυσκολίες, τις στεναχώριες, τον φόβο και την αγωνία. Δεν έρχεται ως ένας απρόσωπος θεός μα σαν Πατέρας, σαν Αδελφός, σαν πρόσωπο αγαπημένο, που μας αγαπάει και μας φροντίζει για πάντα και στα πάντα και μας προσέχει με στοργή εώς και μετά θάνατον. . . 
Αγαπητικά κρούει την πόρτα της ψυχής μας, διακριτικά, απαλά. Για να μας δώσει το νερό εκείνο, όπως στη Σαμαρείτιδα, που θα μας ξεδιψάσει, τόσο, που όχι μόνο δεν θα διψάσουμε ξανά, μα θα πλημμυρίσουμε από τη πηγή της χαράς Του, τρυφερά αφημένοι στην αγκαλιά Του.

 Έτσι οι άνθρωποι μπορεί να προτίμησαν το σκοτάδι παρά το φως, όμως το φως, για αυτούς που θέλουν να είναι του Κυρίου, βασιλεύει και μένει εις τους αιώνες των αιώνων!

* Πηγή Εκδόσεις Άθως:

http://www.stamoulis.gr/ViewShopProduct.aspx?ProductId=401412